Jamaicaanse jerk chicken van de barbecue
Jerk is een techniek en geen saus. Op Jamaica gaat de kip een nacht in een pasta van scotch bonnet, piment, tijm en lente-ui en daarna urenlang boven smeulend pimenthout, in een geul in de grond of onder een plaat golfstaal. Wat in het flesje in de supermarkt zit is de marinade; de rook en de tijd zijn de rest, en die kun je thuis wel benaderen.
Piment is het scharnier van de hele smaak. De bessen zitten in de pasta, het hout geeft dezelfde geur af, en samen leveren ze die warme, bijna kaneelachtige ondertoon waar jerk aan te herkennen is. Kom je niet aan pimenthout, neem dan eik en gooi een handvol hele pimentbessen op de kolen — dat scheelt minder dan je zou denken.
Trek handschoenen aan bij het insmeren en snijd de bouten tot op het bot in. Scotch bonnets zijn heet genoeg om uren later nog in je ogen te zitten, en de inkepingen zijn wat de pasta tot in het dikste vlees laat komen. De scherpte zelf zakt onderweg: anderhalf uur op 140 graden haalt de rand eraf en laat de kruidigheid staan.
- In de kamado
- 140 °C
- Kerntemperatuur
- 74 °C
Ingrediënten
Hoeveelheden rekenen mee met de porties. Tik een regel aan als hij klaarstaat, of zet hem met + op je boodschappenlijst — nog een keer klikken haalt hem eraf.
Bereiding
Tips
Bewaar een deel van de marinade apart voordat de rauwe kip erin gaat, dan kun je die later als saus gebruiken.
Scotch bonnet varieert flink in heetheid. Begin met twee pepers als je niet weet wat je in huis hebt en proef de pasta voordat je hem gebruikt.
Hele pimentbessen op de kolen benaderen de geur van pimenthout. Gooi er om de 20 minuten een handje bij.
Gebruik bouten in plaats van kipfilet. Het lange garen bij lage temperatuur is niets voor mager borstvlees.