Spareribs gestoofd in Grand Prestige

Dit is geen Amerikaanse rib maar een Hollandse stoofpot die toevallig op de barbecue staat. Geen rook, geen bark, geen 3-2-1: de ribben gaan na het grillen kopje-onder in bier, cola en kalfsjus en komen er drie uur later uit met een saus die je nergens anders aan overhoudt. Wie bark zoekt is hier verkeerd, en wie een natte rib met een zoete, donkere saus zoekt precies goed.

Het bier bepaalt het gerecht. Grand Prestige is een barleywine van elf procent met veel restzoet, en dat zoet is wat samen met de cola tot een stroop inkookt. Een donkere quadrupel doet hetzelfde werk; een pils kookt weg tot water en laat je met een dunne, bittere saus achter.

Het grillen vooraf duurt maar een paar minuten en is de enige plek waar het mis kan gaan. De suiker in de rub zit al op het vlees en is op 200 graden binnen een minuut of twee zwart, dus zoek de kleur en niet de korst. Daarna maakt de tijd het werk af, en een dag van tevoren is dit gerecht alleen maar beter.